قایق‌ران

میگل یک قاچاقچی مهاجر بی‌نقص است؛ با تعهد کامل و رکورد بی‌عیب. خانه‌اش جاده پیچیده مهاجرت است، کوچه‌های خاکی، سنگفرش فروپاشیده و در نهایت رودخانه. با وجود این سابقه بی‌عیب، میگل با مرگ بیگانه نیست. لقبش «ال ملادو» گواهی از آنچه به زودی خواهیم دید برای خود او است؛ به نظر می‌رسد با مردن و رفتن می‌میرد. او در جاده‌های بیابانی با آنان روبه‌رو می‌شود، اعتراف‌هایشان را می‌شنود و در آرزوهای مردنشان شرکت می‌کند. خانه‌ میگل همانند خود مرد تنهاست؛ تصاویر زرد به سوگ زندگی‌ای با هدفی واحد زنده هستند – عبور از مردمش به سوی زندگی‌ای نو. نشانه‌هایی وجود دارد که این مبارزه آرام به زودی از هم گسیخته می‌شود. هنگامی که یک سانحه وحشتناک می‌تازد میگل را به کنار جاده می‌کشاند، نظم زندگی او را به ویرانی می‌کشاند، زیرا النّا، تنها بازماندهٔ سانحه، میگل را می‌شناسد.