ندای چنیر

اگرچه دومینگو جوان تر بود و باناکووا بیشتر شبیه مادِلِنا جوان شیرین و بی گناه نشان داده می شد تا نسخه ی تاموا-سینتو در تولید ROH، این اجرای کار به اندازه کافی خوب نبود. سرعت زمان برای دوره ی داستان خیلی آرام بود. صحنه سازی حواس پرت کننده بود. نورپردازی تاریک بود. به جز دومینگو، بازیگری طبیعی که همواره در نقش خود بود و با شور می‌خواند و بازی می‌کرد، سایر بازیگران نقشی قانع کننده ارائه نکردند