کارخانهٔ انسان غربی

بر پایهٔ متنی منتشرنشده از پیر لژندره، فیلسوفی که در فرانسه شناخت چندانی ندارد، این فیلم سفری است به سازمان‌های نمادینِ سنتی. همچنین روایت‌های واقع‌گرایانه‌ای مانند ساخت سالن تماشای واتیکان، آماده‌سازی مراسم چهارده ژوئیه، کنگره شرکت چندملیتی در ساردینیا، پیوند قلب و آموزش شاگردان رقص جوانان اپرای پاریس در مدرسهٔ نانتهٔر را بازگو می‌کند. تمام این تصاویر از دستگاهِ حاکم، شکل‌دهی به «انسان غربی» را در فِلانِت‌های گاهی خنده‌آور و گاهی غمگین اما پیوسته نگران‌کننده، به تصویر می‌کشند.