مردی در حال سقوط

محروم از آینده، امید در گذشته است. فاقد فضا، امید در درون زمان است. ما یکدیگر را دیگر ندیدیم. این دهان و بینی ما نبود که با ماسک پوشانده شد، بلکه چشمانمان بود. ما در طول همه‌گیری نتوانستیم همدیگر را ببینیم. ماسک روی چشمان بود، مانند شخصیت اصلی فیلم کریس مارکر، «لاجهته». شاید از این فیلم است که آنقدر مهم است که می‌توان دوباره شروع به نگاه کردن به جهان کرد، سعی کرد فهمید چه میزان از آنچه بودیم در فیلترهای حافظه رسوب کرده است.