فرانچسکو مازلی

فرانچسکو مازلی (زاده ۹ دسامبر ۱۹۳۰ – درگذشته ۲۱ مارس ۲۰۲۳)، همچنین با نام سیتو مازلی، کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس ایتالیایی بود. مازلی که در یک خانواده تحصیلکرده (پدرش منتقد هنری بود) که اصالتاً اهل منطقه مولیز بود، متولد شد، در سال 1949 از مدرسه ملی فیلم ایتالیا فارغ التحصیل شد و کار خود را به عنوان دستیار و دستیار کارگردان برای لوئیجی کیارینی، میکل آنجلو آنتونیونی و لوچینو ویسکونتی آغاز کرد. پس از کارگردانی چندین شاو در فیلم های مستند و داستانی، اولین فیلم بلند خود را با درام رها شده از جنگ جهانی دوم (1955) که برای اولین بار در جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد، انجام داد. پس از یک سری فیلم های کوچک، مازلی با مجموعه قاشق نقره ای (1960، با عنوان دلفین ها) و زمان بی تفاوتی (1964)، اقتباسی از رمانی از آلبرتو موراویا، موفقیت بیشتری کسب کرد.

در دهه 1970، مازلی به فیلم‌های سیاسی علناً چپ‌گرا، به ویژه نامه باز به یک خبر روی آورد.روزنامه عصر (1970) و مظنون (1975)، قبل از اینکه در دهه 1980 به سمت فیلم های صمیمی تر با محوریت قهرمانان زن مانند داستان عشق (1986) و راز (1990) روی بیاوریم.

در سال 2021، مازلی در جشنواره فیلم ونیز، جایی که بسیاری از فیلم‌های او اولین نمایش خود را داشتند، با یک نمایش گذشته نگر تجلیل شد. مازلی در 21 مارس 2023 در سن 92 سالگی در رم درگذشت.